ما خون خواه حسینیم...........

حضرت سیدالشهدا حسین بن علی (ع) شب پیش از هجرت به سوی كربلا در پایان خطبه ای بلند فرمودند: «آگاه باشید، هر آن كه می خواهد خونش را در راه ما اهل بیت، كه راه حق است، نثار كند و خود در بهشت لقاءالله منزل گیرد، با ما راهی كربلا شود. من فردا صبح ان شاءالله به راه می افتم.»

O
هزارها سال از هبوط آدم بر سیاره ی زمین گذشته است و هنوز نبرد فی ما بین حق و باطل بر پهنه ی خاك جریان دارد، اگرچه دیگر دیری است كه شب دیجور ظلم از نیمه گذشته است و فجر اول سر رسیده و صبح نزدیك است. تاریخ انبیا سراسر صحنه ی نبرد حق و باطل است و تاریخ شاهنشاهان نیز سراسر عرصه ی جنگ های بزرگ تری است كه بر سر قدرت درمی گیرد، و هستند كسانی كه فی ما بین این دو نبرد تفاوتی نمی بینند. ما را با آنان كاری نیست چرا كه مردگانند، «و ما انت بمسمع من فی القبور.»(١) روی سخن ما با آنان است كه هنوز عرصه ی وجودشان را یكسره تسلیم ظلمت كفر نكرده اند و بذر فطرتشان در انتظار باران است: آیا در این جهان خاك همواره باید یزیدها حكومت كنند و هر كه سخن از حق بگوید باید با او آن كنند كه با سیدالشهدا كردند، و یا نه، باید كاری كرد تا بساط ظلم بر چیده شود و حاكمیت و قدرت به اهلش، به فرزانگان و عدالت پیشگان سپرده شود: آنان كه قدرت را در خدمت شهوات خویش نمی خواهند و چون در زمین اقتدار و تمكن یابند نماز بر پا می دارند و زكات می بخشند و امر به معروف و نهی از منكر می كنند و خود در جماران با گرسنگی گرسنگان و تشنگی تشنگان و بیماری بیماران شریك می شوند و هیچ چیز جز رضای خدا نمی خواهند؟

به راستی اقتدار و حاكمیت در كره ی ارض باید به چه كسی واگذار شود؟ به این بندگان پاك و نمازگزار و یا به دلقك های جنایتكار پیری كه به اریكه ی ریاست جمهوری چون قله ی دیگری از شهرت و افتخار می نگرند كه باید با هر تزویری بر آن دست یافت و آن گاه قصر عاج خویش را بر پایه های غفلت و جهالت مردم بنا كرد؟ به راستی اقتدار و حاكمیت در كره ی ارض باید به چه كسی واگذار شود؟

هزارها سال از هبوط آدم بر سیاره ی زمین گذشته است و هنوز نبرد فی ما بین حق و باطل بر پهنه ی خاك جریان دارد، اگرچه دیگر دیری است كه شب دیجور ظلم از نیمه گذشته است و فجر اول سر رسیده و صبح نزدیك است. این بندگان مخلص خدا طلیعه دار نورند و با دست آنان است كه صبح شكافته می شود و تاریخ به عاقبت كار خویش نزدیك می گردد.

دشمن در پناه آهن است و پنداشته است كه راه ما با آتش بسته می شود و ترسِ مرگ ما را از راه باز می دارد، غافل كه ما پیروان ابراهیم هستیم و آتش بر ما گلستان می شود.

در زیر آن آتش بسیار سنگین، مجاهدان راه خدا با یاری او و جلوداری حجتش امام زمان (ع) پیش می روند. دشمن در پناه آهن و آتش است، غافل كه ما در پناه حیدر و حسینیم. آهن در كف ما موم است و به اذن ا آتش بر ما گلستان می شود.