چه خبره!؟ همش روضه! همش گریه!بسه بابا!خسته شدیم؟!

نمیدونم تا حالا با این جور ادمها برخورد داشتید یا نه؟ کسانی که همیشه شاکی هستند به همه چیز و همه کس ...به نظرت با اینجور ادمها باید چه کار کنیم؟چی بهشون جواب بدیم؟ پسر ایت ا.. بهجت از زبان پدرشان اینگونه نقل میکنند:

امام حسین (ع) شخصیت بی نظیری است که خداوند در عالم وجود فقط همین یکی را آفریده است. این به این معنی نیست که بقیه هیچ کدام از این ویژگی ها را نداشته اند، ولی کسی که همه این ویژگی ها و خوبی ها را تا حد اعلی داشته باشد و همه چیزش را بدهد فقط اباعبدلله (ع) است.

کار عظیم امام حسین (ع) در عالم، یگانه است. حالا ما برای چنین شخصیت عظیمی گریه می کنیم. گاهی این گریه مرتبه ای از ناراحتی است و گاهی مرتبه ای از محبت است و اشک از شدت شوق و علاقه است و انسان نمی تواند تحمل کند و اشک می ریزد.

گریه ذاتاً چند نوع است. گریه می تواند از سر خوف، شوق، محبت، ناراحتی و... باشد. خیلی از انبیاء از خوف خدا گریه می کردند. وقتی عظمت خدا را احساس می کردند و در حضور او حتی خیال دیگری می کردند، از خوف گریه می کردند. اصلا داشتن اندیشه ای غیر از خدا برای آنها وحشتناک بوده است.

پدرم می گفت این حرف چیست که می گویند گریه یعنی چه؟ خیلی از انبیاء از خوف خدا بکاء داشته اند. آیا از شوق لقاء خدا بکاء نداشتند؟ گریه از شوق رسیدن به معشوق حقیقی عالم داشته اند. علاوه بر آن داریم که خود انبیاء برای امام حسین (ع) گریه می کردند. آنها وقتی عظمت کار امام حسین (ع) را درک کردند، اشکشان جاری شد و توسل پیدا کردند. این مسئله، تک بودن و عظمت کار امام حسین (ع) را نشان می دهد.